Prof. dr hab. Józef Szymański kończy 80 lat


Urodził się 13 lutego 1931 roku w Wojniczu. Po skończeniu szkoły powszechnej w rodzinnej miejscowości i gimnazjum oraz liceum w Tarnowie odbył studia z dziedziny historii na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Magisterium uzyskał w 1957 r. Doktorat obronił na Uniwersytecie Warszawskim w 1963 r., habilitację zdobył w 1969 r. Profesurę nadzwyczajną otrzymał w 1980 r., a tytuł profesora zwyczajnego w 1986 r. na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej. W latach 1982 – 84 rektor UMCS. W 1991 r. utworzył wyższą uczelnię w Sandomierzu i był jej rektorem.   Długoletni członek Rady Naukowej Instytutu Historii PAN i jej wiceprzewodniczący, członek i wiceprzewodniczący Komitetu Nauk Historycznych PAN, członek wielu towarzystw naukowych polskich  i zagranicznych, w tym założyciel i wiceprezes Polskiego Towarzystwa Heraldycznego.

Profesor Józef Szymański jest autorem przeszło czterystu publikacji. Na Jego dorobek składają się ujęcia monograficzne i studia, podręczniki akademickie, herbarze, bibliografie i artykuły. O osobnym charakterze, ze względu na formę, są liczone już w dziesiątkach, edycje źródłowe. Oprócz tego w Jego dorobku są także głosy w dyskusji, przyczynki, recenzje, sprawozdania i zapiski. Znajdziemy też hasła słownikowe i słownik autorski, a także współautorstwo encyklopedii. Pod względem treści badawczych różnorodność jest jeszcze większa. Profesor jest wybitnym badaczem struktur społecznych i organizacyjnych Kościoła w Polsce średniowiecznej, edytorem i źródłoznawcą . Zainicjował m.in. badania nad epigrafiką staropolską, współtworzył dokumentację źródeł staropolskich w kręgu pisma i znaku. Jego kolejnym wielkim tematem są nauki pomocnicze historii. Tej dziedzinie poświęcił w swoim życiu naukowym najwięcej miejsca. Wybitnym osiągnięciem, na miarę europejską, jest wielokrotnie wznawiany i uzupełniany podręcznik akademicki  Nauki pomocnicze historii. Oprócz wielu dokonań na polu badawczym, Profesor jest również wybitnym dydaktykiem. W ciągu wielu lat pracy akademickiej wypromował 130 prac magisterskich i licencjackich. Pod Jego kierunkiem powstało 22 prace doktorskie, a kilku uczniów zostało profesorami historii.

Ważne miejsce w Jego działalności zajmowały i zajmują dzieje małej ojczyzny- Wojnicza, której badaniu poświęcił wiele czasu. Opublikował książki: Kapituła kolegiacka w Wojniczu 1465-1786, Wojnicz dzieje i zabytki, Przewodnik po Wojniczu inaczej oraz cykl artykułów naukowych: Początki parafii w Wojniczu, Powstanie archidiakonatu wojnickiego, Archiwum i biblioteka w Wojniczu, Dekanat wojnicki w świetle niektórych uwag o organizacji dekanalnej, Powstanie kolegiaty św. Wawrzyńca w Wojniczu, Życie religijne w Wojniczu do poł. XV w, Czas powstania kościoła w Wojniczu i benedyktyni tynieccy. Zamieszcza także liczne artykuły na łamach Zeszytów Wojnickich. Z Jego inicjatywy powołano Biblioteczkę Historyczną TPZW w celu wydawania źródeł do dziejów Wojnicza i udostępniania ich do badań naukowych( wyszło już 40 tomów, jeden jest w przygotowaniu). Jest członkiem honorowym Towarzystwa Przyjaciół Ziemi Wojnickiej.